Loża

Pochodzenie słowa loża nie do końca jest jasne – występuje ono w większości języków europejskich, być może pochodzi od hebrajskiego słowa opisującego przyległy pokój, angielskojęzyczny słownik etymologiczny wskazuje jednak źródłosłów francuski.

Loża to balkon wewnętrzny

Loża to balkon wewnętrzny

Należy zauważyć, że słowo to ma ogromnie wiele kontekstów: pojawia się jako nazwa miejsca, w którym zasiadać może ktoś wyjątkowy lub tylko pozornie drugoplanowy. Najbardziej słownikowe wyjaśnienia, w oparciu o słownik języka polskiego mówią albo to o wyodrębnionym, niezależnym pomieszczeniu w teatrze, sali widowiskowej, stadionie, przeznaczonym dla kilku osób.
W innym znaczeniu loża to balkon wewnętrzny, trybuna albo rodzaj półotwartej galerii, empora. Loża – w znaczeniu historycznym była miejscem zebrań angielskich związków muratorów i architektów, stąd też wywodzi się określenie, wskazujące na społeczność wolnomularską albo jednostkę organizacyjną ruchu wolnomularskiego; również miejsce spotkań wolnomularzy.

Loża honorowa to miejsce przewidziane dla specjalnych gości, najczęściej gości honorowych.

Nieco kabaretowym określeniem jest loża szyderców.

W terminologii sportowej używa się często sformułowania loża komentatorska.

W opisach dotyczących budynków instytucji państwowych jak na przykład budynek Sejmu pojawia się często miejsce nazywane lożą prezydencką.

Bardzo często nazwa loża kojarzona jest z lożą masońską. Tu zresztą pojawia się wiele komplikacji i nieporozumień, bowiem nadmiernie często loża wolnomularska uważana jest za tożsamą z lożą masońską. Tymczasem termin „mularz” pierwotnie związany był z członkami organizacji czy korporacji zawodowych, zrzeszających rzemieślników takich jak murarze, kamieniarze i inni związani z budowami katedr i kościołów. Stanowili oni szczególną kategorię wykonawców, opłacanych wyżej i lepiej traktowanych ze względu na specyfikę swojej pracy – sami również uważali się za wyżej usytuowanych w hierarchii zawodowej, ich cech nie miał siedziby – członkowie tegoż swobodnie przemieszczali się po całej Europie, przyczyniając się do przemieszczania i mieszania stylów architektonicznych oraz powstawania nowych. Z tego ruchu na przestrzeni stuleci ukształtował się w szereg struktur, bractw i lóż wolnomularskich we współczesnym znaczeniu tego słowa, czyli bliższych rozmaitym elitarnym, tajemnym bardzo nasyconym specyficzną symboliką i specjalnymi rytuałami. Niektórzy mówią tutaj o pewnego rodzaju nurcie etycznym, zgrupowaniu osób wyznających takie same przekonania metafizyczne – jednak język opisujący masonerię jest wielce hermetyczny, pełen specyficznych sformułowań i bardzo przez to nieprzejrzysty, jakby samą swoją konstrukcją próbował przekonywać o wyjątkowej i niepowtarzalnej tajemnicy ukrytej w tym ruchu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*